ویژه‌نامه‌ی هفت سالگی کارمان

مریم صادقیان – پژوهشگر هنر و فرهنگ – مدير خانه‌ی فاموری

در روزگاری که سرمایه‌های بی‌پشتوانه، با نشانی‌هایی نامعلوم و زیر عنوان‌هایی چون فرهنگ و کارآفرینی یا نام‌هایی مانند کافه و گالری، بر چهره‌ی برج‌وبارویی نو یا خانه‌هایی آراسته، جامه‌هایی نه‌چندان متناسب بر تن مقاصدی نامعلوم می‌پوشانند، خانه‌ی کارمان بر پایه‌ی اصالت، دانش و همت والای یک زن، آرام و پیوسته شکل گرفته است.
در روزگاری که بسیاری از سازوکارها، زنان را در حاشیه نگه می‌دارند و مسیر پیشرفت را برای آنان دشوارتر می‌سازند، خانه‌ی کار و دیدار کارمان با پشتکار، صبوری و درایت بانویی کارآفرین از تمام فراز و فرودهای مسیر عبور کرد و باوقار و پایداری، مسیر خود را ادامه داده‌است.
برای من، خانه‌ی کارمان نمونه‌ای است از بازتعریف میزبانی حرفه‌ای؛ تلاشی برای ارائه‌ی کیفیتی متفاوت، هرچند شاید این کیفیت و دقت، با ذائقه‌ی برخی که به شکل‌های متداول، شتاب‌زده و کم‌عمقِ میزبانی خو گرفته‌اند، سازگار نباشد و حتی دور از دسترس یا غیرقابل‌دست‌یابی به نظر برسد.
اما واقعیت این است که کارمان با آگاهی و انتخاب، بر اصولی مشخص ایستاده و از آن‌ها عدول نکرده است. میهمان این خانه نیز با پذیرش این معیارها و همراهی با آن‌ها، به تداوم و استواری این مسیر کمک کرده است.
کارنامه‌ی حرفه‌ای کارمان اما فراتر از میزبانی محترمانه و دقیق از مهمانان است. رسالت فرهنگی و اجتماعی این مجموعه، در شبکه‌سازی میان فعالان کسب‌وکار و مشارکت در پروژه‌های بزرگ فرهنگی، حضوری پررنگ و مؤثر داشته است.
چنان‌که دقت و سلیقه‌ی نهفته در پذیرایی‌های روزمره، به همان اندازه در پروژه‌های سترگی مانند بازخوانی ردیف استاد علیزاده و همکاری با مجموعه‌های فرهنگی و سازمان‌های دولتی و خصوصی نیز دیده می‌شود.
درک جایگاه خانه‌ی کارمان، زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم این مسیر، بدون اتکا به سرمایه‌های ناگهانی و حمایت‌های بیرونی، و صرفاً با تلاش، باور و مسئولیت‌پذیری فردی پیش رفته است.
خانه‌ی کار و دیدار کارمان، نه‌تنها یکی از پیشگامان تعریف «خانه‌ی کار و دیدار» در میان مکان‌های کاری نوپای دهه‌ی اخیر به شمار می‌رود، بلکه هویتی چندوجهی دارد که بر پایه‌ی اصالتی شکل گرفته که نه خریدنی‌ست و نه ساختنی، بلکه در ذات آن جاری‌ست.